Odległości liczone są od Casa Magnola, w dzielnicy Campagnolo. Ovindoli jest małe, więc prawie wszystko jest kilka minut drogi: do wyciągów i ośrodka jeździeckiego można dojść pieszo, a centrum wsi leży kwadrans spacerem w dół albo siedem minut samochodem.
Ośrodek narciarski, z wyciągami startującymi z Piazzale Magnola i Piazzale Dolce Vita. Trasy dla każdego poziomu między 1500 a 2000 metrów, na północnych stokach, co daje jeden z najdłuższych sezonów w środkowych Apeninach. Na stronie znajdziesz karnety, stan tras i kamery.
Wyciągi i karnetyPrzy Via del Ceraso, praktycznie za domem. Przejażdżki konne i górskie rajdy dla każdego poziomu, także dla osób, które nigdy nie siedziały w siodle, a do tego lekcje, wyjazdy nocne i mała gastronomia. Miejsce popularne: warto zadzwonić kilka dni wcześniej.
Kontakt i zdjęciaPark linowy przy Piazzale Dolce Vita, z trasami w koronach drzew o rosnącej trudności, ścieżkami dla najmłodszych i ścianką wspinaczkową. Zimą zmienia się w park snow tubingu z taśmą wyciągową.
Trasy i cennikGminna sala gimnastyczna i boisko stoją obok siebie, naprzeciwko ośrodka jeździeckiego. Zajęcia prowadzi stowarzyszenie Energetika, rezerwuje się je przez aplikację Palestre. W tym samym kompleksie jest też kort do padla.
Zobacz na mapieZarząd Parku Sirente-Velino utrzymuje około 400 km ponumerowanych i zmapowanych tras pieszych, konnych i rowerowych. Na stronie każda trasa ma początek, koniec, przewyższenie i czas przejścia, a przede wszystkim aktualny status: część szlaków zamyka się wiosną dla ochrony kozicy apenińskiej.
Klasyczna pierwsza wędrówka: lasem pod krzyż na skalnej grani na wysokości 1574 metrów, z widokiem dookoła na wieś i płaskowyż. Nieco ponad godzina podejścia, w sam raz dla dzieci, które chodzą same, ale nie dla wózków.
Schronisko sekcji CAI z Avezzano przy źródle Fonte Tavoloni, na wysokości 1390 metrów, w połowie zbocza Monte Magnola. Start jest praktycznie pod domem: przy asfaltowej drodze prowadzącej do wyciągów, po lewej stronie, tablica parku wyznacza początek niemal płaskiej drogi leśnej — najpierw przez las, potem odkrytym terenem. Godzina spokojnego marszu, dobra także z dziećmi i chętnie jeżdżona przez rowerzystów. Ze schroniska prowadzą trudniejsze trasy do schroniska Telespazio na 1980 metrach i na szczyt Magnoli. W weekendy lipca i sierpnia schronisko prowadzą członkowie sekcji, a pomieszczenie zimowe jest otwarte przez cały rok. Często widuje się tu jelenie i sarny, a późnym latem orła przedniego nad stokami.
CAI Avezzano — schroniskaJedno z najpiękniejszych schronisk środkowych Apeninów, prowadzone przez rzymską sekcję CAI, na wysokości 2102 metrów na przełęczy Colletto di Pezza, z masywem Gran Sasso w tle. Dojście wyłącznie pieszo, około dwóch godzin z Piani di Pezza lub z równiny Campo Felice. Podaje się obiady i kolacje z kuchni górskiej, a latem kalendarz wypełniają koncerty, spotkania autorskie i wieczory o lokalnych tradycjach. W sezonie letnim czynne codziennie, poza nim po uzgodnieniu: lepiej zadzwonić lub napisać przed wyjściem.
Otwarcie i wydarzeniaOsiemdziesiąt siedem kilometrów w jedenastu etapach, z Rocca di Mezzo do Secinaro, śladami świętego Franciszka z Asyżu i błogosławionego Tomasza z Celano, jego pierwszego biografa. Szlak prowadzi przez samo Ovindoli, kilka minut od domu: czwarty etap zaczyna się we wsi i schodzi do Celano na odcinku siedmiu kilometrów, z przewyższeniem ponad sześciuset metrów prawie w całości w dół, obok ruin zamku Santo Potito i wieży strażniczej Santa Iona. Nie trzeba iść całej drogi — jeden etap to dobry pomysł na cały dzień, jeśli ktoś odbierze was samochodem na końcu.
Ovindoli to jedna z najlepszych baz w Apeninach dla każdego, kto jeździ na rowerze. Zarząd Parku Sirente-Velino wytyczył i oznakował pętlę dla rowerów górskich, Grande Anello del Parco, promowaną jako MTB 200: około 80 kilometrów dróg leśnych, górskich ścieżek i tras rowerowych z bardzo małą ilością asfaltu, przez dziesięć gmin Parku, w tym Ovindoli. Oficjalny start i meta znajdują się przy siedzibie Parku w Rocca di Mezzo, dziesięć minut stąd; wytrenowani zamykają pętlę w jeden dzień, inni dzielą ją na dwa lub trzy etapy z noclegami w mijanych miejscowościach. Najlepszy okres to maj–październik; na rowerze elektrycznym trasa jest w zasięgu niemal każdego.
Rowery można zostawić pod dachem we wspólnym garażu budynku; garaż nie jest jednak zamykany, więc warto mieć zapięcie i nie zostawiać akcesoriów. Zapytaj nas przy rezerwacji, a powiemy, jak dojechać do początku tras prosto z domu.
To miejsca, do których chętnie wysyłamy naszych gości. Godziny otwarcia i dni wolne bardzo się różnią między sezonem a poza sezonem, więc zawsze warto zadzwonić przed wyjazdem: linki prowadzą do aktualnych danych kontaktowych i godzin.
Przy Piazzale Magnola, u podnóża wyciągów, pośród lasu. Nazwa myli: w środku jest zadbana sala z kominkiem pośrodku. Kuchnia abruzyjska — deski wędlin i serów, crostini, makarony domowej roboty i mięso z rusztu. Najwygodniejsze miejsce na południową przerwę bez zjeżdżania do wsi: zimą między zjazdami, latem po spacerze.
Kontakt i godzinyPrzy Piazza San Rocco, w środku wsi. Kuchnia górska i arrosticini — szaszłyki z baraniny z rusztu — ze stolikami na placu, kiedy pogoda pozwala. Wygodne miejsce na przerwę po spacerze po centrum.
Kontakt i godzinyMała rodzinna trattoria przy Via dell'Alpino, w starej części wsi, z jedną ścianą z surowego kamienia. Prosta, starannie przygotowana kuchnia — od górskich przystawek po gnocchi al marcetto z ostrym, fermentowanym owczym serem z lokalnej tradycji. Lepiej zostawić auto niżej i podejść pieszo, uliczki są wąskie.
Kontakt i godzinyObok lasu sosnowego, przy Via Colasacco. Obfite porcje kuchni abruzyjskiej, od pappardelle z dzikiem po pieczoną golonkę, z salą wewnątrz, stolikami na zewnątrz i miejscem dla dzieci. Dobry wybór dla większej grupy.
Kontakt i godzinyW małej wsi Rovere, najbardziej wyszukany stół w okolicy, z zaskakującą jak na tę wielkość miejscowości kartą win i dobrą ofertą bezglutenową. Warto rezerwować, zwłaszcza wieczorem i w weekendy.
Kontakt i godzinyTrattoria i pizzeria z piecem opalanym drewnem i kuchnią regionu: gnocchi, zupy z roślin strączkowych i pallotte cacio e ova, serowo-jajeczne pulpeciki w sosie pomidorowym. Warto nadłożyć drogi do Rocca di Mezzo, a w sezonie połączyć to ze spacerem po Piani di Pezza.
Kontakt i godzinyW Costa della Cavata, powyżej Rocca di Mezzo, z tarasem wychodzącym na płaskowyż i lasy. Kuchnia tradycyjna i arrosticini. Przyjeżdża się tu przede wszystkim dla widoku: poproś o stolik w pierwszym rzędzie i zarezerwuj.
Kontakt i godzinyOvindoli to dobra baza do zwiedzania wewnętrznej Abruzji. Czasy są orientacyjne i mocno zależą od pory roku oraz stanu górskich dróg.
Tuż za wsią, samotnie na płaskowyżu, dwunastowieczny kościół opacki o niemal pustej fasadzie: rozeta, portal i nic więcej. W środku jest zupełnie inaczej. Ściany pokrywa cykl fresków szkoły giottowskiej z XIV i XV wieku, a Ostatnia Wieczerza zajmuje całą jedną stronę. Stromymi schodkami schodzi się do krypty, gdzie zachowały się mury pierwotnej pasterskiej kapliczki. Kościół otwarto ponownie w 2019 roku, po remoncie następującym po trzęsieniu ziemi. Zwiedzanie tylko po umówieniu, zimą zwykle zamknięte. Oprowadzają wolontariusze Pro Loco: rezerwacja pod numerem 327 3743487 lub 347 0320183, najlepiej kilka dni wcześniej, żeby zdążyli się zorganizować.
Zamek górujący nad równiną Fucino, z muzeum sztuki sakralnej Marsiki. Dobrze łączy się ze zwiedzaniem wąwozu.
Rzymskie miasto z czytelnym forum, amfiteatrem i brukowanymi ulicami, u stóp Monte Velino. Mało odwiedzane i zaskakująco rozległe.
Kilkukilometrowy kanion, którego ściany miejscami zbliżają się na kilka metrów. Potrzebne solidne buty i wcześniejsze sprawdzenie, czy przejście jest otwarte.
Wieś murali, ze średniowieczną wieżą zamienioną w obserwatorium astronomiczne i fasadami malowanymi przez artystów z całej Europy.
Czynna jaskinia z podziemną rzeką, wodospadami i jeziorami. Szesnaście stopni przez cały rok: idealna na upalny dzień.
Stolica regionu, z bazyliką Collemaggio i starówką w dużej części odzyskaną po trzęsieniu ziemi. Cały dzień.
Jedenastowieczny kościół benedyktyński przyklejony do zboczy Monte Velino, nad przysiółkiem Rosciolo, z górą za plecami i równiną Fucino przed sobą. W środku ambona i cyborium sygnowane w 1150 roku przez mistrzów Roberta i Nikodema — Jonasz połknięty przez wieloryba, Dawid walczący z niedźwiedziem, taniec Salome — oraz rzadki drewniany ikonostas, jeden z dwóch zachowanych w Abruzji. Kościół jest zamknięty: klucze trzyma mieszkanka wsi, a wizytę umawia się telefonicznie, bezpłatnie. Na drodze prowadzącej pod kościół znajduje się też słynna „salita in discesa”, podjazd, który w rzeczywistości jest zjazdem: na pewnym odcinku samochód zostawiony na luzie zdaje się wjeżdżać pod górę, a butelka postawiona na asfalcie toczy się w górę. To złudzenie optyczne — to, co wygląda na wzniesienie, jest lekkim spadkiem poprzedzonym prawdziwym podjazdem, który myli oko — ale na miejscu efekt jest zdumiewający, a dzieci zapamiętują go lepiej niż kościół.
Opis i numer opiekunki (po włosku)Miasto Owidiusza i confetti — migdałów w cukrze układanych tu w kwiaty — zamknięte między masywami Majella i Morrone. Średniowieczny akwedukt biegnie wzdłuż Piazza Garibaldi, jednego z największych placów Abruzji, na którym w środy i soboty odbywa się targ. Dawne manufaktury confetti wciąż można zwiedzać, a pod koniec lipca miasto zatrzymuje się na Giostra Cavalleresca, turniej konny w historycznych strojach.
Rolniczo-pasterskie osady na tysiącu metrów, pod północną ścianą Monte Sirente: około stu dwukondygnacyjnych kamiennych domków, obora na dole, stodoła na górze, ustawionych wokół wspólnej studni. Mieszkano w nich od maja do października, dla wypasu i dla soczewicy oraz ziemniaków z tarasów; opuszczono je między latami pięćdziesiątymi a siedemdziesiątymi. Wiele domów odrestaurowano i latem znów ożywają, ale prąd nigdy tu nie dotarł. Te w Tione są największe i najlepiej zachowane, z kościółkiem Świętej Trójcy; ścieżka łączy je z pagliare w Fontecchio, mijając po drodze małe jeziorko. Samochodem dojeżdża się od Goriano Valli, ostatni odcinek stromy i szutrowy, albo dochodzi pieszo z Fontecchio — cały czas pod górę.
Pagliare w Tione (po włosku)Warowna wieś Medyceuszy na wysokości 1250 metrów, na południowym zboczu Gran Sasso: domy z białego kamienia, zadaszone zaułki i wieża medycejska podniesiona z ruin po trzęsieniu ziemi. Na płaskowyżu uprawia się soczewicę, która wraca potem w zupach w miejscowych osteriach. Kilka kilometrów dalej stoi Rocca Calascio, najwyższa twierdza Apeninów — obie wizyty dobrze mieszczą się w jednym dniu.
Najprościej dotrzeć tu samochodem. Z lotniska Rzym-Fiumicino to około dwóch godzin autostradami A24/A25, z centrum Rzymu niecałe dwie. Lotnisko w Pescarze nad Adriatykiem leży około półtorej godziny drogi, a Ryanair lata tam bezpośrednio z Krakowa i z Wrocławia — połączenia bywają sezonowe, więc warto sprawdzić rozkład na swój termin. Pociągi dojeżdżają do Avezzano i Celano, ale ostatni odcinek na płaskowyż wymaga samochodu albo taksówki, dlatego zwykle radzimy wynająć auto. Podaj nam godziny lotu, a pomożemy zaplanować trasę.
Na drogach płaskowyżu obowiązują opony zimowe albo łańcuchy wożone w aucie. Na stokach kask jest obowiązkowy dla wszystkich, bez względu na wiek. Po świeżym śniegu ostatni odcinek pod dom wymaga nieco uwagi.
Apteka, sklepy spożywcze, bankomat i stacja paliw znajdują się w centrum Ovindoli. Godziny urzędów, wydarzenia, festyny i komunikaty drogowe najlepiej sprawdzać na stronie gminy.
Gmina OvindoliPod koniec maja Rocca di Mezzo organizuje Festa del Narciso, kiedy płaskowyż stoi w kwiatach. Lato przynosi festyny i odpusty w okolicznych wsiach, a jesienią na stołach pojawiają się grzyby i trufle.
Dobrze znamy okolicę i chętnie pomożemy zaplanować dni — czy chodzi o spacer odpowiedni dla dzieci, czy o stolik dla dużej grupy. Napisz przed pobytem albo w jego trakcie.
Napisz do nas